ที่โรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช ผมยังคงทำหน้าที่ครูโสตทัศนศึกษา เหมือนเดิม ได้พัฒนางานโสตทัศนศึกษาของโรงเรียนจนเป็นที่ประจักษ์ของเพื่อนร่วมงาน ได้สนับสนุนกิจการท่องเที่ยวของจังหวัดอุบลราชธานี โดยได้รับมอบหมายจากท่านผู้ว่าราชการจังหวัด (ท่านดนัย เกตุสิริ) ให้ทำหน้าที่บุกเบิก/สำรวจและถ่ายทำสารคดีโทรทัศน์แหล่งท่องเที่ยว เพื่อเผยแพร่ในปีท่องเที่ยวไทย จากการบุกป่าฝ่าดงค้นหาแหล่งท่องเที่ยวใหม่ๆ พบกับชาวบ้านนำทางสู่ความมหัศจรรย์ในผืนป่า การนำภาพ Unseen ของน้ำตกแสงจันทร์ (น้ำตกรูในโฆษณาบรั่นดียี่ห้อหนึ่ง) น้ำตกห้วยหลวง (บักเตว) ออกมาปรากฏสู่สายตาชาวโลก เมื่อปี 2531 จากการบุกป่าฝ่าดง (ระเบิด ในบางที่เพราะความไม่รู้ของทีมงาน แต่มาเสียวสันหลังเมื่อฝ่ายทหารเล่าให้ฟัง) เพื่อการค้นหาถ่ายทำด้วยเวลากว่า 6 เดือน

ทำให้ผมต้องจำใจอ่าน คู่มือภาษาอังกฤษ อยู่นานนับอาทิตย์ เพราะตำราภาษาไทยสมัยนั้นมีน้อย และที่พอจะเป็นที่พึ่งได้ก็มีของอาจารย์ยืน ภู่วรรวรรณ เท่านั้น แต่คำดูถูกถากถางของเพื่อนและเมียว่า "บ้าใช้ไม่เป็นยังซื้อมาอีก แถมเป็นหนี้ออมทรัพย์ ตั้งครึ่งแสน สมน้ำหน้า" ยิ่งทำให้ผมบ้าอ่านหนักกว่าเดิม จนมีวันนี้ วันที่เพื่อนๆ ยอมรับในความสามารถของผมด้านคอมพิวเตอร์ ทั้งๆ ที่ไม่เคยเรียนในระดับมหาวิทยาลัยมาก่อน ด้วยความที่ไม่รู้ศึกษาด้วยตนเอง ทั้งจากการอ่านตำรา ลองฝึกปฏิบัติ ครูพักลักจำ ทำให้วันนี้ผมพร้อมที่จะถ่ายทอดให้คนอื่นได้รู้ด้วย ไม่เคยปิดบังเลย แล้วยังสนับสนุนให้เกิดการเรียนรู้ให้กว้างไกลไปอีก

และหนึ่งในจำนวนนั้นมีอาจารย์ที่ผมเป็นลูกศิษย์จากการอ่านตำราของท่าน คือ อาจารย์ยืน ภู่วรวรรณ รวมอยู่ด้วย

จากประสบการณ์ในการทำงานด้วยการลงมือปฏิบัติจริงจัง ผมจึงมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนางานด้านนี้อยู่มาก จึงได้รับเชิญจากทางสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) ให้เข้าร่วมในการพัฒนาหลักสูตรการเรียนการสอนคอมพิวเตอร์ ช่วงชั้นที่ 1-4 การพัฒนาหนังสือแบบเรียน คู่มือครู และเอกสารประกอบการอบรมครูผู้สอน รวมทั้งเป็นวิทยากรให้ความรู้เกี่ยวกับด้านการพัฒนาการเรียนการสอนอยู่เนืองๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมได้รับโทรศัพท์แจ้งว่า สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ จะเสด็จมาพระราชทานปริญญาบัตร ณ มหาวิทยาลัยอุบลฯ ในอีก 15 วันข้างหน้า จึงเร่งให้ผมนำเว็บไซต์ที่รับปากไว้ไปวางในเซอร์ฟเวอร์ล่วงหน้าก่อน 7 วัน คราวนี้ก็โดนไฟลนก้นซิครับ แต่ที่หนักที่สุดทำก็ยังไม่เป็นเลยนะซิ ผมต้องเรียนรู้และทำให้ได้ภายใน 7 วันโดยไม่รู้ว่าจะถามใคร (พ.ศ. 2539) ผมตระเวนร้านขายหนังสือในอุบลฯ ทุกร้านหมดเงินไปพันกว่าบาทได้หนังสือที่หน้าปกเขียนว่า เขียนเว็บเป็นภายใน 7 วัน หรือเขียนเว็บเป็นเร็ว แต่สุดท้ายอ่านจนจบก็ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี? ผ่านไปสามวันผมผ่านไปร้านหนังสือดอกหญ้า เจอหนังสือชื่อ

จากวันนั้นถึงวันนี้ก็นับสิบปีเหมือนกัน ในการพากเพียรเรียนรู้และศึกษาคอมพิวเตอร์ด้วยตนเอง จากไม่รู้ มาเป็นพอรู้งูงูปลาปลา แล้วค่อยสะสมประสบการณ์ ผ่านการอบรมหลายครั้ง แต่ที่สำคัญที่สุดคือความกล้าที่จะลองทำ ลองศึกษาปัญหาและหาทางแก้ไข จนถึงวันนี้ หลายคนบอกว่า "ผมเป็นเซียนคอมพิวเตอร์" แต่จริงๆ ผมมันก็แค่เซียนหมัดเมาต่อยสะเปะสะปะ แล้วทะลึ่งโดนปลายคางน็อกคู่ต่อสู้ได้เท่านั้นเอง ไม่ได้เก่งกาจอะไรหรอก

สิ่งที่ผมได้มาจากการเคี่ยวกรำของคุณครูตั้งแต่ระดับประถม มัธยมจนถึงอุดมศึกษาคือการรักการอ่าน ผมอ่านได้ทุกเรื่องทุกแนว จริงจังและอ่านได้ทุกที่ ส่งผลให้โลกของผมกว้างไกลออกไปโลกของผมไม่มีความโค้ง แต่แบนแผ่ราบออกไปที่ท้าทายให้ผมได้เสาะแสวงหาความรู้