ผมได้รับอีเมล์มาฉบับหนึ่ง ข้อความมีดังนี้

"... จริงจริง แล้วผม อยากให้ท่านเขียนประวัติของท่านแบบเล่ากันฟังเพื่อเป็นกำลังใจกับผม และอาชีพครูหรืออาชีพอื่นๆ ผมว่ามีคนอีกหลายคนที่ชอบแบบผม กรุณาเล่าลงในเวบของท่าน เพื่อเป็นที่ประจักษ์ และเป็นกำลังใจให้ครูไทยอีกหลายแสนคน อย่าอ้างเหตุผลใดๆ มาปฏิเสธคำขอ .... กรุณาเถอะครับ..

ครั้นผมจะปฏิเสธไม่บอกกล่าวก็ดูจะทำร้ายจิตใจกันเกินไป เอาเป็นว่าจะเล่าในส่วนที่สามารถเล่าได้นะครับ เพราะบางท่านอาจจะหมั่นไส้เอาได้ เพราะผมก็เพียงครูน้อยธรรมดา ลูกชาวนาจากภาคอีสานคนหนึ่งเท่านั้นเอง เพียงแต่ผมต่างจากคนอื่นในเรื่องใฝ่รู้ สู้ทน และพูดจาโผงผางแต่ปากกับใจตรงกันนะครับ เลยไม่ค่อยจะก้าวหน้ากับเขาเท่าไหร่? เพราะไม่ค่อยก้มมือกุม... เอาใจใครเขาไม่เป็นแต่ก็สุขใจเพราะมีเพื่อนเยอะนี่แหละครับ

ผมฝันจะได้เข้าเรียนในโรงเรียนประจำจังหวัด (ที่เป็นครูอยู่ตอนนี้) แต่พลาดในการสมัครเพราะหลักฐานทางทะเบียนราษฎร์ไม่สมบูรณ์ เลยต้องสมัครเข้าเรียนในโรงเรียนราษฎร์ชื่อสงเคราะห์ศึกษา (ขณะนี้โรงเรียนเลิกกิจการแล้ว) แต่ผมไม่เคยได้เสียค่าเทอมเพราะสอบเอาทุนมาได้ทุกปี ที่โรงเรียนนี้ผมถูกเคี่ยวเรื่องภาษาอังกฤษอีกจากคุณครูสุภาพ ยกมาพันธ์ จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ด้วยปู่กับย่าอยากให้ผมรับราชการ เพื่อหนีจากชีวิตชาวนาจึงให้เรียนวิทยาลัยครูใกล้บ้าน (ทั้งๆ ที่ผมอยากเรียน ม.ปลาย เพื่อสอบเข้าเรียนวิศวกรรมศาสตร์) จนจบ ป.กศ. สูง และออกไปทำงานครั้งแรกตำแหน่งครู 2 เมื่อเดือนพฤษภาคม 2519 ที่โรงเรียนพนาศึกษา อำเภอพนา จังหวัดอำนาจเจริญ (ในปัจจุบัน)

ที่นี่ผมถูกสอนให้เรียนรู้งานหลากหลายหน้าที่จากอดีตครูใหญ่ (พ่อ) สุระ สาระราษฎร์ ตั้งแต่งานธุรการ การเงิน งานวิชาการ งานการสอนหลากหลายวิชา (ทั้งๆ ที่ผมเป็นครูวิทยาศาสตร์) เพราะสมัยนั้นครูมีน้อยคน การประชุมกันก็ไม่มีรูปแบบ นั่งตามระเบียงช่วงพักกลางวันก็ประชุมกันได้แล้ว ทำงานเหนื่อยหนักแต่ก็สนุก เพราะทำงานแบบพ่อพี่น้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน และที่นี่เองที่ผมได้ลาไปเรียนต่อ ระดับปริญญาตรีที่ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (2522)

ไปเรียนเอกเทคโนโลยีทางการศึกษา วิชาโทศิลปะ เป็นลูกศิษย์อาจารย์เปรื่อง กุมุท อาจารย์ชม ภูมิภาค อาจารย์ไพโรจน์ เบาใจ อาจารย์อารี สุทธิพันธุ์ และอีกหลายๆ ท่าน เรื่องเรียนผมไม่เท่าไหร่นะเอาตัวรอดได้ เพราะมีประสบการณ์ในการทำงานมาก่อน น้องๆ ในห้องเขาก็ยกให้เป็นลูกพี่ทำหน้าที่รายงานหน้าชั้น เพราะพูดให้อาจารย์ทึ่ง อึ้ง งง (มันไปรู้มาจากไหนของมัน) และทำคะแนนให้กลุ่มได้ขาดลอยแทบทุกวิชา (ตอแหลไปได้เรื่อยๆ ว่างั้นเถอะ แม้จะยังไม่สร่างเมา)

เป็นการเรียนที่สนุกสนาน (เพราะเข้าทางในความชอบส่วนตัว) และมีรายได้ระหว่างเรียนจริงๆ ตอนที่เรียนจบผมมีเงินฝากนับแสนบาทจากการทำงานขณะที่เรียน ด้วยการรับจ้างวาดการ์ตูนในหนังสือนิทานสำหรับเด็กปฐมวัย (พี่ๆ ผู้บริหารโรงเรียนที่ได้รับทุนประเภท ก. เป็นผู้ว่าจ้าง ราคาเริ่มจากรับงานต้นเทอมเล่มละ 500 บาท ปลายเทอมใกล้วันส่งปาเข้าไป 2500-3500 บาท แล้วแต่จำนวนหน้า พร้อมการเลี้ยงดูปูเสื่อเพราะต่างก็ไฟลนก้นกันถ้วนหน้า ไม่ได้หลับได้นอนนานนับเดือน)

อีกอาชีพหนึ่งคือช่างภาพ เพราะชอบการถ่ายภาพ Portrait สวยๆ ให้สาวๆ ในมุมมองที่แตกต่างจากคนอื่นๆ (ภาพคิกขุ อาโนเนะ ในปัจจุบัน ผมเริ่มมาก่อนนับสามสิบปีแล้วมั๊ง) ลูกค้าก็เป็นสาวๆ ม.กรุงเทพฯ ที่กล้วยน้ำไท ที่ประทับใจในมวลหมู่พี่น้องสมัยเรียนคือ การรับจ้างถ่ายภาพรับปริญญาบัตรที่สวนอัมพร ทำรายได้มากทีเดียว จนสามารถรับน้องได้ตั้งหลายรอบ มีเงินซื้อเครื่องทำแล็บสีเล็กๆ ให้ภาควิชาเลยทีเดียว

ผมได้รับประสบการณ์จากการฝึกงานโทรทัศน์ที่ สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสี ช่อง 3 และประสบการณ์ในการเป็นนักข่าว-ช่างภาพการเมือง ของหนังสือพิมพ์มติชน และประทับใจการทำข่าวนายกรัฐมนตรี พลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ ลาออกกลางสภา มุมมองในการถ่ายภาพข่าวที่แตกต่างจากหนังสือพิมพ์อื่นๆ และการทำแล็ปล้างภาพ-เขียนข่าวด้วยตนเองจากพี่ชาญ ผดุงคำ ทำให้ผมมีความรู้และได้สัมผัสกับอาชีพอีกอาชีพหนึ่งที่แตกต่างออกไป

ผมเริ่มชีวิตครอบครัวที่นี่ เมื่อปี 2527 และมีลูกสาวคนโตที่ทำให้ผมต้องคิดถึงโอกาสทางการศึกษาของลูก จึงให้ภรรยาย้ายเข้ารับราชการในเมืองก่อน ส่วนผมยังย้ายไม่ได้เพราะไม่มีตำแหน่งว่าง (ตอนนั้นผมมีตำแหน่ง ส. ครูสนับสนุนการสอน ที่ไม่ใช่ครูปฏิบัติการสอนโดยตรง) แต่ด้วยที่มีเพื่อนและพี่ที่เคารพนับถือมากมายหลายคนในโรงเรียนใหญ่ เลยได้จังหวะที่พี่ชายท่านหนึ่งเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้บริหาร มีตำแหน่งว่างที่โรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช (คำพันธ์ คงนิล) จึงให้ผมทำการย้ายสับเปลี่ยนตำแหน่งว่างนั้น และได้มาปฏิบัติหน้าที่ภายใน 7 วัน เมื่อคำสั่งกรมสามัญออกมาในเดือนสิงหาคม 2529 ชีวิตครูช่วงแรกของผม 10 ปีในโรงเรียนขนาดเล็กก็แปรผันผ่านมายังโรงเรียนขนาดใหญ่จนถึงปัจจุบัน

ลูกทั้งสองคนของผมเติบใหญ่ และประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งทางการศึกษาระดับชั้นมัธยมปลาย ขณะนี้ยังเรียนในมหาวิทยาลัยทั้งคู่ จากประสบการณ์ในการเลี้ยงดูและเอาใจใส่ ด้วยการเป็นเพื่อนที่ให้คำปรึกษากับลูกได้ทุกเรื่อง ให้โอกาสลูกในการแสดงความคิดเห็นและตัดสินใจ โดยพ่อแม่มีหน้าที่เพียงการชี้แนะแนวทาง ทั้งทางด้านการเรียน การคบเพื่อนและการเลือกทางเดินสู่อาชีพที่เขาปรารถนา

วันนี้ ลูกสาวคนโตเลือกสอบเข้าเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตามการเลือกของเขาเองตั้งแต่เมื่อเรียนชั้น ม. 4 อีก 1 ปีข้างหน้าก็คงจะได้รับปริญญามหาบัณฑิตตามที่เขาตั้งใจ